2 شعر تازه از فرزانه قوامی

«ناشناس»
یک راننده‌ی تاکسی
دو دوست صمیمی
و چند مسافر غریبه
روزهای زیادی است که با کسی حرف نزده‌ام
روزهای زیادی است که کسی با من حرف نزده است
روزهای زیادی است که با دست‌های لاغرم
همه‌ی آدم‌های خیابانم را خفه کرده‌ام
یک راننده‌ی تاکسی
دو دوست صمیمی
و چند مسافر غریبه
شب‌های زیادی است که زودتر از خودم می‌خوابم
شب‌های زیادی است که با خواب‌هایم حرف نمی‌زنم
تمایل عجیبی پیدا کرده‌ام
به راه رفتن در بی‌خوابی
شاید بروم
آب‌نبات کوچک قرمزی بخرم
و دیگر هرگز برنگردم به زادگاه قبلی‌ام
بروم حوالی میدان تجریش
عصای چوبی مرده‌ای را بردارم
بلند بگویم
مردی که توی بازار راه می‌رفت
به دیوار خودش مشت می‌زد
و روبه‌روی تنهایی‌اش مرد
نسبتی بسیار نزدیک با من داشت
او غده‌های بدخیمش را دوست داشت
و شاهدان عینی
شکستگی دنده‌هایش را جدی گرفته بودند
.
شب‌های زیادی است
که از خاک‌سپاری مردی می‌آیم
که نیمه‌شب‌های برفی
تمایل عجیبی به دوست داشتن داشت
ناشناس نبود
فقط
قفلی بزرگ روی حافظه‌اش به چشم می‌خورد!
***

«نوازش معطوف به نفرت»
بی‌طرف‌تر شده‌ام
تف کنید مرا به چند طرف
شمال چند خاطره
جنوب چند بوسه
و غرب چند دلهره
به مشرقم بگویید
باید نوازش کنی
زیتون‌زاران روحت را زیاد کنی
و با تنفر درونت سازش کنی
بعد از آن است که از روح و روان مسینت زر می‌سازند
پس از تابش چند آفتاب بر فرق و مویت
خرد می‌شوی در هجوم چندان و چند...
زهر بود یا زندگی
که سر کشیدی در نیروانا
و دهلی
که همچنان پایان فیلم‌های هند و بوسه بود
.
زیتون شده‌ام
کوچک
پرورده در ترس و آبلیمو
تف کنید مرا
که عاجزم
از نوازش و نیروانا
***
در معرفی فرزانه قوامی عنوان شده است: فرزانه قوامی متولد سال 1347، دانش‌آموخته‌ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه علامه طباطبایی است. آثار منتشرشده‌‌ی او عبارت‌اند از: «گفته بودم من از نسل شهرزادهای مضطربم» (نشر میرکسری ـ 1381) (کاندیدای جایزه‌ی شعر کارنامه، بخش روزنه)، «از من فقط النگویی می‌ماند» (نشر آرویج ـ 1384) (کاندیدای جایزه‌ی شعر خبرنگاران ـ کاندیدای ماهنامه‌‌ی شعر نگاه نو) و «بعد از هفت ساعت و بیست و نه دقیقه گریه» (نشر نیلوفر ـ 1390).