1) گرچه معمولا حوادثی كه در برنامه نود رخ میدهد غیرمنتظره است و بحثبرانگیز از كار در میآید، اما به واقع اتفاقاتی كه دوشنبه شب گذشته روی داد از هر حیث بینظیر بود. عادل فردوسیپور كه انگار آمده بود برای دفاع از حق و حقوق كارمندان صداوسیما از ابتدای مكالمهاش با افشاریان زمین و آسمان را به هم دوخت تا حرفش را بزند. اینگونه بود كه ناگهان بحث دستمزد فوتبالیستها و حقوق داوران به داستان دریافتی عوامل برنامه نود و بقیه گزارشگران و فعالان جامجم رسید تا شاید برای نخستین بار در طول تاریخ این برنامه، خود صداوسیما هم در معرض انتقاد فردوسیپور قرار بگیرد!
2) همواره این اشكال بزرگ بر ساختار صداوسیمای كشورمان وارد بوده است كه این رسانه انحصاری و دولتی به عنوان بزرگترین وسیله ارتباط جمعی ایران، چگونه به راحتی هر نهاد و ارگانی را كه دلش بخواهد به چالش میكشد، اما اجازه وارد آمدن كوچكترین نقدی را به خودش نمیدهد؟ منتقدان این سازمان عریض و طویل به استناد این عیب بزرگ، از خیل تعریف و تمجیدهای درون مجموعهای جامجم گلایه دارند و جای انتقاد از خود جامجم را در این چارت خالی میبینند. با این حال، عادل دوشنبه شب دست به یك ریسك بزرگ زد و با عبور از یكی از جدیترین خطوط قرمز سازمان متبوعش، بحث اندك بودن حقوق كارمندان صداوسیما را به میان كشید.
اینگونه، مجری منصف خوانده شده این برنامه كه در تمام طول برپایی قیلوقالهای مربوط به حق پخش تلویزیونی و حقی كه صداوسیما از فوتبال ضایع میكرد به خاطر حفظ مصالح سازمان ساكت مانده بود، سرانجام سكوتش را شكست و به خاطر دریافتی خودش و همكارانش هم كه شده لب به شكوه از روسایش گشود. اینكه بچههای این سازمان چقدر پول میگیرند یا چقدر باید پول بگیرند بحث دیگری است، نكته مهم اما به این مربوط میشود كه ظاهرا حتی میتوان تابوها را شكست و از روسای خودی هم گله كرد، اما صرفا به شرط آنكه منافع «خودی» در خطر باشد! همه ما حال عادل را آن روزهایی كه كاملا غیرحرفهای مقابل داستان حق پخشها سكوت كرده بود درك میكردیم، اما امروز را نمیتوانیم بفهمیم كه چرا وقتی مصالح فردی به میان آمد، ناگهان همه تابوها شكست و مجری نود به خودش اجازه داد روی آنتن برنامه زنده به نقد روسایش بپردازد! دیدی عادلخان، منفعتطلبی فردی مشكل مسری همه ماست؟!
3) ادعاهای دوشنبه شب عادل و دفاع دستپاچه او از «نودی»ها اما یك آفت بزرگ دیگر هم داشت.وقتی مجری نود را جو گرفت و برای مقدمهسازی در راه دریافت اضافه حقوق برای همكارانش ناگهان ادعا كرد داوران برای قضاوت هر بازی باید حداقل سه میلیون تومان دستمزد دریافت كنند(!) نگران روزهایی شدیم كه داوران پرادعای ایرانی در دفاع از سوتیهای انحصاریشان یك دستاویز دیگر هم پیدا كنند و بگویند با دریافت 10 درصد از حقوق حقهشان بهتر از این نمیتوانند سوت بزنند! در شرایطی كه در 90 درصد كشورهای دنیا اصلا داوری شغل «حرفهای» به حساب نمیآید و تقریبا هیچ كجای دنیا به یك داور برای قضاوت یك رقابت سه هزار دلار حقوق نمیدهند، شگفتزده شدیم از ادعای عجیب عادل كه میتواند عواقب سوئی هم برای فوتبال ما به دنبال داشته باشد.
2) همواره این اشكال بزرگ بر ساختار صداوسیمای كشورمان وارد بوده است كه این رسانه انحصاری و دولتی به عنوان بزرگترین وسیله ارتباط جمعی ایران، چگونه به راحتی هر نهاد و ارگانی را كه دلش بخواهد به چالش میكشد، اما اجازه وارد آمدن كوچكترین نقدی را به خودش نمیدهد؟ منتقدان این سازمان عریض و طویل به استناد این عیب بزرگ، از خیل تعریف و تمجیدهای درون مجموعهای جامجم گلایه دارند و جای انتقاد از خود جامجم را در این چارت خالی میبینند. با این حال، عادل دوشنبه شب دست به یك ریسك بزرگ زد و با عبور از یكی از جدیترین خطوط قرمز سازمان متبوعش، بحث اندك بودن حقوق كارمندان صداوسیما را به میان كشید.
اینگونه، مجری منصف خوانده شده این برنامه كه در تمام طول برپایی قیلوقالهای مربوط به حق پخش تلویزیونی و حقی كه صداوسیما از فوتبال ضایع میكرد به خاطر حفظ مصالح سازمان ساكت مانده بود، سرانجام سكوتش را شكست و به خاطر دریافتی خودش و همكارانش هم كه شده لب به شكوه از روسایش گشود. اینكه بچههای این سازمان چقدر پول میگیرند یا چقدر باید پول بگیرند بحث دیگری است، نكته مهم اما به این مربوط میشود كه ظاهرا حتی میتوان تابوها را شكست و از روسای خودی هم گله كرد، اما صرفا به شرط آنكه منافع «خودی» در خطر باشد! همه ما حال عادل را آن روزهایی كه كاملا غیرحرفهای مقابل داستان حق پخشها سكوت كرده بود درك میكردیم، اما امروز را نمیتوانیم بفهمیم كه چرا وقتی مصالح فردی به میان آمد، ناگهان همه تابوها شكست و مجری نود به خودش اجازه داد روی آنتن برنامه زنده به نقد روسایش بپردازد! دیدی عادلخان، منفعتطلبی فردی مشكل مسری همه ماست؟!
3) ادعاهای دوشنبه شب عادل و دفاع دستپاچه او از «نودی»ها اما یك آفت بزرگ دیگر هم داشت.وقتی مجری نود را جو گرفت و برای مقدمهسازی در راه دریافت اضافه حقوق برای همكارانش ناگهان ادعا كرد داوران برای قضاوت هر بازی باید حداقل سه میلیون تومان دستمزد دریافت كنند(!) نگران روزهایی شدیم كه داوران پرادعای ایرانی در دفاع از سوتیهای انحصاریشان یك دستاویز دیگر هم پیدا كنند و بگویند با دریافت 10 درصد از حقوق حقهشان بهتر از این نمیتوانند سوت بزنند! در شرایطی كه در 90 درصد كشورهای دنیا اصلا داوری شغل «حرفهای» به حساب نمیآید و تقریبا هیچ كجای دنیا به یك داور برای قضاوت یك رقابت سه هزار دلار حقوق نمیدهند، شگفتزده شدیم از ادعای عجیب عادل كه میتواند عواقب سوئی هم برای فوتبال ما به دنبال داشته باشد.
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع:goaldaily.ir
