اینکه چرا باید برای جرم همراه داشتن مواد مخدر برای یک جوان که بچه ای 3 ساله دارد و همسری جوان حکم اعدام بریده شود و عواقبی بدتر و ناگوارتر از این را برای آینده این بچه رقم بزنند هم به کنار.
بحث این است که امروز حکم اعدام یک انسان بریده شده است و این خود به تنهایی چیزی است که باعث بشود آدم به تکاپو بیافتد و ناراحت شود.
چه بسیار فوتبالیستهایی که امروز پشت فرمان ماشینهای گران قیمت خود نشسته اند و بیشترین دغدغه آن ها این است که لباس مارکدار بپوشند و مدل ماشینشان را ارتقا دهند، شاید روزی به بلایی گرفتار شوند که علی اکبریان به آن دچار شده بود.
شهرت چیزی بسیار خوشمزه و گوارا است اما اگر بخواهد به صاحبش خیانت کند اتفاقی را رقم می زند که شبیه یک فاجعه است.
می گویند از هر دست بدهی از همان دست می گیری.
در این فوتبال همه به جان هم افتاده اند و اگر یک روز بیانیه علیه هم ندهند روزشان شب نمی شود و چرخ این فوتبال کثیف نمی چرخد.
در برنامه 90 که همه سنگش را به سینه می زنیم، ساعتها بر سر یک کرنر بحث می شود، ساعتها به اشخاص میلیاردر برای گرفتن طلب خود وقت می دهد، ساعتها توهینها و بی ادبی های افراد بی سواد و بی نزاکت را باید شنید و هیچ نتیجه ای هم نگرفت.
اما اگر کمی به سرنوشت نیوشا، دختر 3 ساله علی اکبریان پس از اعدام پدر فکر کنیم شاید خیلی چیزها برایمان عوض شود و رنگی دیگر به خود بگیرد.
آینده این بچه خراب می شود و مشخص نیست که چه سرنوشتی در انتظارش خواهد بود.
بهتر نیست عادل فردوسی پور عزیز کمی بیشتر به این بیندیشد که جان یک انسان بسیار بیشتر از 800 میلیون تومان علی دایی ارزش دارد، بهتر نیست کمی بیشتر دربیابد که حرفهای مایلی کهن مقابل جان آدمی پشیزی نمی ارزد.
... و بهتر نیست که ما به خودمان بیاییم و به جای پرداختن به مسائل سخیف و روزمره فوتبال بی در و پیکر ایران، کمی انسانیت به خرج بدهیم و برای لحظه ای، فقط لحظه ای دلمان برای آن دختر معصوم به رحم بیاید؟
آری! ما داریم مدام پر حرفی می کنیم و حرفهای بیهوده می زنیم، گوش همگی ما پر شده است از شلوغی و جنگ و جدل و بیانیه و ...
